Turbulente Tijden

De laatste dagen in New Zealand zijn we aan het hostel gekluisterd, door het water dat met bakken uit de Aucklandse hemel komt. Dat is in dit geval geen straf, omdat de City Garden Lodge de voormalige residentie van de koningin van Tonga is - een eilandje in de buurt van Fiji. We drinken dus maar een extra wijntje bij de Boggle, Triviant, Monopolie en Zeeslag, waar Mark mij zonder uitzondering mee verslaat. De kolossale villa heeft een hoge zitkamer met schouw en boeken, waar we op de dag van vertrek worden getreiterd door een Brit, die de nacht ervoor er ook eentje teveel heeft gedronken en met zijn ongewassen voeten opgetrokken op een bank iedere nietsvermoedende voorbijganger, met zijn blik tot een gesprek zit te dwingen. Althans, technisch mag je hier niet van een 'gesprek' spreken, het is meer een monoloog met gegarandeerd minimaal 1 toehoorder. Ik weet met toiletbezoek en theezetten veilig langs hem te komen, maar Mark valt uiteindelijk toch ten prooi aan Oliver Twit. Na verhalen over en tips voor het uitgaansleven in Johannesburg en samoeraizwaarden die wonder boven wonder door de douane komen, komt de reddende shuttelebus voorrijden, bestuurd door een bruine meneer met waarschijnlijk Indiase wortels; hij bestuurt zijn busje als was het een Riksja. Dag dag New Zealand. States hier wie kom.

Air New Zealand heeft hele lieve camouflagepakjes voor de stewardessen. Met al die aardetinten zijn ze wel moeilijk terug te vinden als we crashen, denk ik maar niet hardop. Ik had gedacht met mijn skaidaifervaring wel wat vliegangst te hebben verloren, maar wanneer het vliegtuig opstijgt alsof het nog steeds met twee lekke banden op de grond een onverharde bergpas oprijdt, krijg ik toch weer een onaangenaam gevoel in mijn maag - versterkt door de kater die ik sowieso al bezit. We hebben dorst als paarden, maar door de turbulentie is het onverantwoord voor de stessen om met dat kutkarretje door de paden te sjouwen. "Kabinebemanning wees voorzichtig" roept de kapitein om. Ik verdiep me dus maar in het entertainmentsysteem in de hoofdsteun van mijn voorbuurman. Mark voelt zich al helemaal niet zo lekker en als ik halverwege de film "Thank you for smoking" naast me kijk ziet Mark bleek als de witte wiev'n. Ik schrik een beetje van de manier waarop hij minder dan half aanwezig vraagt om water. Dus ik stoer - want het fasten your seatbelt teken totaal negerend - naar achteren, waar de stewardessen blij lijken te zijn om eindelijk eens fundamenteel iets te kunnen betekenen voor iemand. De zuurstoffles komt uit zijn kastje en twee stessen benen achter me aan naar Mark die halfomgevallen voor zich uitstaart. Een aantal entertainmentsystemen gaan op pause en iedereen kijkt een beetje verschrikt naar de zuurstoffles, die in combinatie met de nog steeds hardnekkige turbulentie - verzachtend uitgedrukt - geen gerustellende aanblik biedt. Mark wordt een beetje high van de zuurstof en ik Florence Nightingale nog maar wat voort, totdat de turbulentie wel zijn lol gehad lijkt te hebben met ons de stuipen op het lijfje te jagen en ik met de vierde keer Mozarts tweede pianoconcert op kanaal 8 in slaap val.

De Verenigde Staten. Daar zijn we dan! Na ongeveer een kwart eeuw Coca Cola, Big Mac, A-team, Terminator 2, Clinton en Bush sta ik oog in oog met de Amerikaanse 'melting pot', gepersonificeerd in de ronde imigratie-officer Hernandez, die vraagt of ik cash op zak heb. Een ,,no, no dollars at all" vergezelt mijn verbaasde gezicht: Wat gaat officer Hernandez het immers aan of ik genoeg knaken heb!? ,,Do you have a creditcard?" Met dank aan een of andere vanuit ruraal Tsjechie opererende dochteronderneming van de ABN heb ik nog steeds geen creditcard opgestuurd gekregen, maar dat ga ik maar niet uitleggen met de groeiende rij achter me. ,,Well," Officer Hernandez fronst zijn wenkbrauwen theatraal: ,,How you gonna support y'self?" Officer Hernandez kijkt naar mijn ABN pinpas alsof ik hem net uit mijn kont heb getrokken. Hij gaat uiteindelijk maar over op de formaliteiten: Twee keer de indexvingers van beide handen en even lachen naar de webcam. ,,Welcome to the United States..." zegt hij trots
met kauwgom in zijn mond.